Het was zomer, lekker weer en bijna vakantie, toen ik geheel onverwacht de diagnose borstkanker kreeg. Dat overkomt veel vrouwen, één op de zeven om precies te zijn, maar nu overkwam het míj. Niks gemerkt, niks gevoeld, ik was fit en ging opgewekt de zomer tegemoet.
Na de diagnose volgden hectische weken met talloze onderzoeken en afspraken. De boodschap viel niet mee; het blijkt een vorm die om een ingrijpende behandeling vraagt. Na negen kuren immuno- en chemotherapie volgt operatie en dan nog nabehandeling. 'Trek er maar gerust een jaar voor uit,' werd ons verteld.

Daar sta je dan. Wat gaat dit alles betekenen...?

We zijn nu vier maanden verder en heel wat 'wijzer'. Inmiddels ben ik aan mijn vijfde kuur bezig; tot nu toe kan ik het fysiek aan (soms ook een aantal dagen niet, want beroerd word ik er wel van) én ik heb een eerste tussenstand: de behandeling slaat aan, ik doe het niet voor niks. Dat geeft vertrouwen voor het vervolg.

Wat me misschien nog wel meer vertrouwen geeft, zijn de engelen waar ik in het citaat op doel. Ik heb zo ongelooflijk veel lieve, betrokken en behulpzame mensen om me heen dat ik er soms verlegen van word! En echt: álles helpt!
De wetenschap dat zoveel mensen op allerlei momenten en manieren aan me denken en me goeds toewensen, is zó steunend en behulpzaam. Alleen al een simpel appje kan me een boost geven als ik weer eens aan het infuus moet. Maar vriendinnen komen ook slapen als ik alleen in huis ben, of soep brengen als ik me beroerd voel en geen eten lust. De vorm waarin betrokkenheid getoond wordt, doet er niet eens zo toe. Ik voel de hartkracht ervan en dat tilt me door momenten heen.

Het simpele feit dat ik kan zingen…!

Het zal je misschien niet verbazen, maar ook zingen helpt. Het helpt zelfs enorm, ik weet nog niet half in welke mate. Maar op momenten dat ik zing, voel ik sterker dan ooit de helende werking ervan. Het wakkert mijn energie en mijn levenslust aan, er trilt een laag wakker waar ik anders niet bij kan. Soms stromen de tranen, soms kom ik bij een gevoel van overgave, en altijd ervaar ik contact met mijn medezanger(s), die (ook weer zómaar!) naar me toe komen om samen muziek te maken.
Dat alles wist ik allemaal allang - hoe vaak heb ik hier al niet over geschreven - maar nu voel ik het belang er extra van. Het hele leven is momenteel intenser, dus ook dit. En ook de vreugde van het simpele feit dát ik kan zingen, dat ik leef!!!

Onlangs zong ik samen met mijn dierbare collega Wim Stokwielder. Het was ronduit heerlijk, en ik legde hem mijn ideetje voor: hoe zou het zijn om dit samen te gaan doen in de Lutherse Kerk in Breda? Gewoon een uur, anderhalf misschien, samen zingen met wie er maar wil komen? In alle eenvoud samen zijn, elkaar steunen, mij steunen, en zingen voor onszelf en voor iedereen die dit nodig heeft. Wim zegde van harte zijn medewerking toe en we besloten tot een informele middag op zondag 24 september (hieronder vind je meer informatie).

Dus hier is de uitnodiging! Want ook in jou schuilt natuurlijk een engel...

Liefdevolle groet,

Marjo Brenters