Column door...
Kes Blans

Zing het eruit: ook als het pijn doet.

Het is ongeveer vijftien jaar geleden dat ik dit voor het laatst heb gevoeld. En er is niets wat erop lijkt. Het is overweldigend, verwarrend, pijnlijk en verdrietig.
Liefdesverdriet.

Een gevoel dat je eerder verwacht bij een 14-jarige die voor het eerst wordt afgewezen, niet bij een man van 43. Maar blijkbaar kan het op elke leeftijd gebeuren. En nu is het dus weer mijn beurt. Er is wel één verschil deze keer: nu heb ik stembevrijding om me te helpen in dit proces.

Wanneer je een romantische relatie aangaat, open je je hart voor een ander. Dat is ongelooflijk spannend en vraagt moed. In een liefdesrelatie deel je jezelf op een diepere manier dan in welke andere relatie dan ook. Je ziet elkaar vaker — ook op moeilijke momenten. En dan wordt er ineens veel meer zichtbaar.

Er kan van alles worden aangeraakt. Oude pijn die je dacht verwerkt te hebben, komt plotseling weer naar boven. Strategieën die je als kind hebt ontwikkeld om te overleven, worden opnieuw geactiveerd. Ideeën die je over jezelf had, blijken niet meer te kloppen.

Zo dacht ik bijvoorbeeld altijd dat mijn please-gedrag voortkwam uit de wens om aardig gevonden te worden. Maar ik ben erachter gekomen dat het dieper ligt: het komt voort uit een gevoel van verantwoordelijkheid voor het geluk van de ander. Het lijkt een klein verschil, maar het is wezenlijk. En het voelt als een enorme eye-opener. En waarom voel ik me dan verantwoordelijk voor de ander?

Het heeft natuurlijk met mezelf te maken. Het is een oud mechanisme. Vroeger leerde ik dat als ik niet deed wat er van mij werd verwacht, de ander boos werd en zich wekenlang terugtrok. Daardoor ontstond er spanning en verdriet in mijn omgeving, en voelde ik me verantwoordelijk om de sfeer goed te houden. Dus paste ik me aan, deed alles om confrontaties te vermijden — want anders hield de liefde op. En zonder die liefde voelde het onveilig. Een overlevingsmechanisme wat me toen heeft geholpen, maar nu niet meer dienend is.

Bij stembevrijding kunnen dit soort oude mechanismes vanzelf ook naar boven komen. Ik zie het soms bij deelnemers van ‘Zing Het Eruit’. Tijdens het zingen komen dan gevoelens en gedachtes naar boven komen als:
“Zing ik niet te hard?”
“Is het wel mooi genoeg?”
“Neem ik niet te veel ruimte in?”
“Zing ik niet langer dan de rest?”
“Zijn mijn emoties niet te zwaar voor de groep?”
Stembevrijding legt dit soort mechanismes bloot.

Ik heb me de afgelopen weken vaak afgevraagd: is liefde alleen genoeg? Mijn antwoord is: nee. Zonder open communicatie verlies je de verbinding. Natuurlijk zijn er misverstanden, ruzies, triggers. Maar hoe je daarmee omgaat, bepaalt of een relatie houdbaar is.

Kun je elkaar écht horen?
Geef je ruimte aan het verhaal van de ander?
Ben je nieuwsgierig naar waarom je partner geraakt wordt, of een grens aangeeft?
En misschien nog belangrijker: ben je nieuwsgierig naar jezelf?
Waarom raakt die ene opmerking je zo?
Waarom voel je pijn?
Waarom word je boos?
Kun je met een open blik naar jezelf én de ander kijken?

Stembevrijding is een manier om meer helderheid te krijgen in dit soort gevoelens en vragen. De neiging is vaak om weg te bewegen van pijn. Want voelen doet zeer. Maar juist wanneer je stil durft te staan bij wat er in je leeft — het echt doorvoelt, deelt én zingend expressie geeft — ontstaat er ruimte. Zo leer je jezelf steeds beter kennen.

Ik zing bijna wekelijks met collega’s, zeker nu ik deze relatie aan het verwerken ben. En hoe meer weerstand ik voel, hoe belangrijker het vaak is dat ik juist wél ga zingen.
Tijd maken om te huilen, om bewust te worden hoe vaak ik me té verantwoordelijk voel, om mijn woede te bezingen — en daarna de bevrijding te voelen van het uiten. Soms zelfs vreugde, vanuit de opluchting. Het is niet zo dat ik me nu opeens nooit verantwoordelijk meer voel, maar ik herken oude patronen sneller. En wanneer ik het herken kan ik er met mildheid naar kijken en kan ik er wat aan doen.

Het blijft me verwonderen hoe verzachtend en helend dit werk is.
Heb jij ook iets te bezingen? Begin oktober start ik weer met ‘Zing Het Eruit’: een traject van zeven weken, met een groep van twaalf mensen. We delen wat er in ons leeft, en verbinden dat met de thema’s van de zeven stappen van de Latifa. Van liefdesverdriet tot ziekte, van onrust tot grote vreugde. Alles wat er nu is, mag gevoeld én bezongen worden.

Hieronder vind je meer informatie over ‘Zing Het Eruit’ en over het verdere aanbod van mijn fijne collega’s.

Liefs,

Kes Blans