Beste lezer, ik neem je even mee terug in de tijd:

 ‘Poeh, dit heb ik hard nodig.’ Zeg ik zachtjes tegen mezelf. Ik ga eindelijk met vakantie, na weken van intense repetities voor een voorstelling die uiteindelijk werd afgelast. Een enorme domper. Dus ik heb extra veel zin in deze vakantie. Even weg voor de nieuwe en geweldige projecten beginnen; assisteren bij de opleiding Ode aan de Vreugde, een nieuwe reeks ‘Zing Het Eruit!’ en een leuke rol in een nieuwe tv-serie. Mijn geluk kan niet op!

Valencia…
Ik geniet van de warmte, het geweldige eten, de prachtige architectuur, het verleidelijke strand, de bruisende nachten.

Ik fiets door de stad…
Voel een druppel…
En nog een druppel…
En nog een paar…
Ik ben niet van suiker…
Ik fiets door…
Op naar weer een lekkere lunch…
Tapas…
Yummm…
Rotonde…
Bochtje…
Glij…
Glij…
Glad…
De weg is glad…
Ik val…
Nee toch?
Ja toch…
BAM…

Ik val hard op de straat. Met volle kracht op mijn heup. Er schiet een intens heftige pijn door mijn lijf. Oh, dit voelt niet goed. Dit is niet goed. Kan ik bewegen? Ja, maar het doet afschuwelijke pijn. Ik wil dat het geen pijn doet. Ik denk bij mezelf: “Ik ben alleen maar van de fiets gevallen, dat is echt niet zo erg. Stel je niet aan. Je bent een Nederlander, je bent bij wijze van spreken geboren op een fiets. Hoezo ben je er überhaupt vanaf gevallen?” Ik sta op, probeer te lopen, lukt me niet echt. Ik strompel naar een trapje. Ik ga zitten. En ik voel: “dit is niet goed…”

En het is ook niet goed. Na veel onderzoeken, veel gebaren, veel gebrekkige gesprekken half in het Engels en Spaans, heen en weer gedoe, röntgen en scans, blijkt helaas mijn heup gebroken. Ik word meteen geopereerd en er wordt me verteld dat ik maanden tot een jaar bezig ben met revalideren…

Dit is niet wat ik gepland heb. Dit is niet hoe het moet gaan. Hoe moet dat met die serie als ik niet kan lopen? Ben ik op tijd uitgerust genoeg om stembevrijding te geven? Is dit dus het einde van mijn vakantie? Hoe kom ik überhaupt thuis?’

Dit was dus echt een enorme tegenslag! Ik schoot op dat moment vrij snel in oude patronen. Ik kwam in verzet; ‘Hier heb ik geen zin in. Dit gaan we niet doen.’ Ik heb de neiging om hard door te duwen. ‘Ik wil zo snel mogelijk weer lopen, zo snel mogelijk naar huis. Ik moet en zal die tv-serie doen en ik moet en zal op tijd beter zijn voor mijn nieuwe stembevrijding activiteiten.’

Je zou misschien denken dat ik als stembevrijder meteen ben gaan zingen, zuchten of klagen. Maar dat heeft me toch een paar dagen gekost. En dat komt door het verzet. Hoe meer ik het nodig heb om te zingen, hoe groter het verzet wordt. ‘Ik heb geen zin om mijn pijn aan te kijken. Dat heb ik toch al lang gedaan? Moet dat nou weer? Moet ik wéér naar mezelf gaan kijken, voelen, stil worden of zingen?’ En ik ben gelukkig niet de enige die dat heeft. Ik hoor dat vaker in mijn praktijk en bij de lessen die ik geef.

Maar er kwam zoveel rust en ruimte op het moment dat ik eindelijk besloot te gaan zitten om mijn lijf te voelen, toen ik ruimte gaf aan wat er was, toen ik bezong wat ik voelde. En er gebeurde ook meteen veel in mijn lijf. Ik voelde spieren die strak stonden langzaam ontspannen. Ik voelde verdriet loskomen dat ik had weggestopt. Ik voelde de muziek naar bovenkomen die bezongen wilde worden.

Doordat ik het verzet zo goed ken en omdat ik weet hoe bevrijdend het kan zijn om dan toch te zingen geef ik een reeks van avonden. Als een soort van stok achter de deur. Zes keer zingen, of je nou zin hebt of niet. ‘Zing het eruit!’ is een uitnodiging om de diepte in te gaan, ook als je verzet voelt, ook als je eigenlijk geen zin hebt om te zingen. Samen, in een veilige groep, leren uiten te geven aan je pijn, vreugde, liefde of verdriet; zingend expressie geven aan wat je voelt. Want hoe zit het met jou en je zingen? Heb jij ook een steuntje in de rug nodig? Hieronder vind je weer ons aanbod, waar je natuurlijk welkom bent.

Warme groet,

Kes Blans