Ik vraag het me wel eens af. En ik hoor het ook mijn klanten en studenten wel eens hoopvol vragen: neemt pijn af, wordt het minder scherp?
Ze hebben het dan over oude pijn die we opdoen in ons leven, in onze jeugd, in verlieservaringen.
Mijn ervaring is dat er perioden zijn waarin mijn pijn en verdriet niet zo op de voorgrond zijn. Dat zijn perioden waarin ik éven kan denken, zou het klaar zijn? Zou ik er genoeg in gevoeld en gekeken hebben? Zou ik er nu genoeg kleuren van kennen?
Het zijn fijne perioden van rust en vrede en van voelen dat ouder worden zo gek nog niet is.
En dan ineens op een dag dient het zich weer aan. Een donkere innerlijke blik, een eenzaamheid die eeuwenoud aanvoelt, een verdriet dat ik al heel lang zo goed ken. Het werd misschien kort daarvoor aangeraakt door iets of iemand.
Is de pijn na al die jaren minder? Nee, hij lijkt hetzelfde als altijd. Een eenzame pijn in mijn hart. Als een goede vriend neemt hij plaats en hij neemt de tijd om een poos te blijven en zich aan me te tonen.

Wat ik gaandeweg leer is om er zo min mogelijk van te vinden. Geen verzet ertegen te plegen. Er mee te zijn, ook als dat weken of soms maanden duurt. In zo’n periode heb ik wel de neiging om me wat terug te trekken. Ik wil niemand er mee lastig vallen. Ik voel ook wat schaamte over de zwaarte die een deel van mij is.
Ik vergeet dan eigenlijk dat contact maken met anderen beweging kan geven in de vaste staat waarin ik verkeer. Als ik dan na een aantal weken iets over de diepte en scherpte van mijn verdriet deel, voel ik me ineens lichter, breekt de zon iets meer door. En steeds denk ik, hoe kon ik dat vergeten, dat delen een sleutel is tot beweging en ruimte.

Onlangs was er een deelnemer in mijn serie De Klank van Rouw en Liefde die met luide stem uitriep: ‘Het gáát niet over!’ Bijna als een soort propaganda klonk het. Met een urgentie waarin diepe kennis en ervaring doorklonk.
‘Pijn gaat niet over! Het enige wat helpt is delen!’ Dat was de tweede zin die met enige urgentie uitgesproken werd. Dat laatste kon ik volmondig beamen. Dat is immers de reden waarom ik dit programma ben gaan geven.
We lossen ook in deze serie de pijn niet op met elkaar, maar het delen helpt wel om te voelen, ik ben niet alleen, we zijn samen onderweg. Dat samenzijn geeft ruimte. Ruimte voor vreugde, voor muziek, voor liefde die weer gaat stromen.

Wat ik zo mooi vind aan ons stem-bevrijdende werk is dat alles in de trilling van onze stem mee kan komen. Alles wat vanbinnen leeft kan muziek worden. Ik zie in mijn werk dat bij veel mensen in een eerste laag pijn of schaamte leeft die verscholen is geraakt en dat deze dan vrijkomt als ze gaan zingen.
Vlak daaronder is het licht, is er ruimte, leeft plezier, leeft de stromende liefde die we in wezen zijn.
Niet voor niets wordt in de serie over rouw ook veel gelachen en stromen er tranen van ontroering en liefde. Niet voor niets heet deze serie ook ‘De Klank van Rouw en Liefde’. En niet voor niets heet onze opleiding tot stembevrijder ‘Ode aan de Vreugde’.

Het leven en ook stembevrijding vragen best een beetje moed. De moed om in contact te willen zijn met pijn, die van onszelf en de ander. Om er niet aan te sleutelen, maar ernaar te kijken en te luisteren. En evengoed vraagt het moed om vreugde en liefde en levendigheid uit te nodigen en toe te laten als die zich aandient.
Ik schrijf in deze column over pijn en verdriet, omdat ik het belang zie van ruimte geven aan alles wat in ons leeft, dus ook aan die wat donkere kant. Wetend dat we in wezen een bron van licht, muziek en liefde zijn en dat onze pijn, onze gewondheid een doorgang vormt naar dat licht, naar die eindeloze muziek.

Mijn wens is dat de kring van stembevrijders zich als een steeds grotere ‘olievlek’ over de wereld zal verspreiden om iedereen met enige urgentie toe te roepen, kom maar, laat je maar horen, deel het maar, het gaat misschien niet over, maar we kunnen er wel samen in zijn, er muziek van maken, kom maar!
Als jou dit ook aanspreekt, weet je dan heel welkom!
In mijn serie ‘De Klank van Rouw en Liefde’ die in februari begint, in onze opleiding ‘Ode aan de Vreugde’ waarvan in het najaar de 22e lichting start en in al onze andere programma’s.
In al die groepen kan je ervaren, het leven moet wel door mij heen geleefd worden, maar ik ben niet alleen. We ontmoeten elkaar in de muziek.

Liefs,

Sarah Jens