Column door: Anna Fernhout

“Het is niet de criticus die telt; niet de man die erop wijst hoe de sterke man struikelt, of waar de dader van daden deze beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht ontsierd is door stof, zweet en bloed; die dapper streeft; die fouten maakt, die telkens weer tekortschiet; die zichzelf uitgeeft aan een goed doel; die op zijn best uiteindelijk de triomf van hoge prestaties kent, en die in het slechtste geval, als hij faalt, op zijn minst faalt terwijl hij enorm durft, zodat zijn plaats nooit zal zijn bij die koude en timide zielen die noch overwinning noch nederlaag kennen.”
– Uit ‘De man in de arena’ speech van Theodore Roosevelt

‘Waar is m’n gitaar!? Ik kan hem nergens vinden. Ik had hem toch meegenomen? En nu is het te laat. Als ik naar huis rijd om hem op te halen dan ben ik nooit meer op tijd voor het concert. En waar zijn de andere bandleden? Waar is iedereen!?’

Badend in het zweet word ik wakker. Het is weer zo ver. Ik heb een nachtmerrie. Het is niet de eerste keer de afgelopen tijd. Ze verschillen soms qua verhaallijn. De ene keer ben ik m’n gitaar kwijt, de andere keer sta ik op het podium maar is er niemand gekomen om te zingen en te luisteren. Nog een andere keer zijn er wel mensen maar kijken ze me aan met een afkeurende blik die zegt ‘wat doe jij daar op het podium, jij hoort daar niet!’. Hartkloppingen, zweet, angst in m’n lichaam. En dan telkens weer die gedachte ‘Waarom dacht ik dat dit een goed idee was? Waarom heb ik zo’n groot concert gepland!?’

Het is me een dolle rit naar 11 mei. Op die datum geef ik m’n HeartFire concert in de Duif in Amsterdam. Een jaar geleden sprak ik met Jeroen en Daniëlle (organisatoren van de HeartFire concerten) en toen voelde ik een groot enthousiasme. Ik ga weer een HeartFire concert geven en dan m’n nieuwe EP lanceren! Wat een top idee, dacht ik toen alleen maar… Hoewel ik ook in dat moment wel vagelijk wist dat enthousiasme niet m’n enige metgezel zou zijn in de aanloop naar deze avond. Ik vermoedde al wel dat ik mezelf vanuit die enthousiaste ‘ja’ ook veroordeelde tot een periode waarin ik veel innerlijke werkjes zou moeten verrichten. En zo blijkt het ook te zijn, want angst, twijfel en spanning reizen als loyale reizigers mee naar deze dag (gelukkig zitten enthousiasme, plezier en zin ook nog samen erbij in de bus). De essentie van m’n angst zegt ‘ik ben niet goed genoeg’, en daarom ga ik natuurlijk compleet door de mand vallen op 11 mei. Dan gaat iedereen erachter komen dat ik natuurlijk niet op zo’n groot podium hoor te staan.

Nu kan ik gelukkig de humor wel inzien van de situatie. De titel van m’n nieuwe EP is namelijk ‘Al lang genoeg’. Als je wel eens bij HartZing bent geweest dan heb je vast de tekst van het refrein meegezongen: Al lang genoeg, ik ben, jij bent, al lang goed.
Ik heb dit lied geschreven omdat de angst om niet goed genoeg te zijn in mij leeft, maar ook omdat ik weet dat ik me daarin in goed gezelschap bevind. Want ik ken eigenlijk niemand die deze angst niet ook kent. En ik kan het weten, want ik heb veldonderzoek gedaan tijdens de HartZing avonden. Ik vroeg aan de mensen die kwamen of ze, als ze zich hierin herkenden, hun hand wilden opsteken. De onderzoeksresultaten waren pijnlijk duidelijk: wij mensen hebben een collectieve angst om niet goed genoeg te zijn.

De stem van m’n angst heeft natuurlijk ook wel een punt: ik loop het risico om te falen. Dat is waar. Ik loop ook het risico om ongegeneerd te stralen. Om volop te genieten. In beide gevallen kan ik in ieder geval zeggen dat ik in de arena stap. Bibberend en zinderend. Vol passie en angst, vol liefde en vertwijfeling, vol enthousiasme en vol spanning en boven alles: vol leven. Want dat is m’n verlangen: om vol te leven en vol tevoorschijn te komen in die levendigheid. Welke kleur die ook aanneemt. En dat is niet alleen mijn verlangen voor mij, het is ook mijn verlangen voor jou. Om jou uit te nodigen met jouw stem, met jouw levendigheid, met jouw angst en jouw vreugde. Want hoe zit dit met jou? Sta jij in de arena, of erbuiten?

De overtuiging ‘ik ben niet goed genoeg’ is natuurlijk een illusie. We zijn allemaal al lang goed genoeg. Alleen vergeten we dit soms. Ik herinner je, en mezelf, er graag aan. Bij deze. En ook op 11 mei. Daar ben je natuurlijk welkom. Bij de middag stembevrijding en bij het concert in de avond. En natuurlijk ben je ook hartstikke welkom bij alle andere activiteiten die eraan zitten te komen!

Warme groet,
Anna Fernhout