Wat is er nou gekker dan innerlijk verzet creëren
ten opzichte van wat er al is?
Wat is er gestoorder dan je verzetten tegenover
het leven zelf?
Geef je over aan wat is.
Zeg ‘ja’ tegen het leven en zie hoe het leven plotseling voor je begint te werken, i.p.v. tegen je werkt.
– Eckhart Tolle

‘Maar dit gaat toch helemaal niet over jou?’ Ik beluister de woorden van Isabel uit een spraakbericht, de violiste (en stembevrijder) met wie ik veel speel, en ik denk bij mezelf: nee… dat dacht ik zelf eigenlijk ook al…
Ze refereert aan een paar zinnetjes uit een nieuw liedje dat ik heb geschreven.
Vanaf nu volg ik mijn pad, vanaf nu volg ik mijn hart, ik heb al veels te lang gewaaaacht.
Jij volgt toch al jouw pad?’ vervolgt ze.

Ik snap wat ze bedoelt, want ik volg ook al jaren mijn eigen pad. En toch kwamen deze zinnen op terwijl ik aan het schrijven was. Ik vroeg mezelf meteen af waarom, waar dat dan op slaat. M’n hoofd snapt het niet. Toch heb ik het geschreven en voelen de woorden goed aan als ik ze zing. Dus vroeg ik mezelf af: volg ik dan toch niet mijn pad?

Een paar dagen later valt het kwartje als ik de bovenstaande quote van Eckhart Tolle tegenkom en mezelf hoor zeggen tegen m’n geliefde dat ik me steeds zo vol voel. Van alles. Van de veelheid der dingen. Levend van het ene to do lijstje naar het andere. Ik besef dat ik wel mijn pad volg in de uiterlijke vorm van mijn leven, maar dat dat niet automatisch betekent dat ik mezelf ook verbonden voel met dat pad. Ik realiseer me dat m’n onbewuste me probeert wakker te schudden.

Overgave vs. controle
Het is best een kunst hè, leven? Vanuit welke plek leef jij veelal? Vanuit overgave, of vanuit controle? Vanuit je innerlijke stroom, of vanuit uiterlijke verplichtingen? Vanuit ‘ja’ of vanuit ‘nee’? Overigens bedoel ik met ‘nee’ dan niet de ‘nee’ die onze grens aangeeft, de ‘nee’ die zegt ‘stop!’ Ik bedoel de ondergrondse en indirecte ‘nee’ ten opzichte van wat we voelen. De ‘nee’ die camoufleert, ontkent en wegbeweegt van wat er is.

Ja!
Als we zingen zijn dit precies de twee polen waar we steeds weer vanuit vertrekken: of we zitten in onze ‘ja’ en laten toe, of we zitten in onze ‘nee’ en proberen te maskeren wat er werkelijk is. Overigens gelden deze polen ook binnen de rest van het leven, maar het leuke aan zingen is dat de plek van waaruit we vertrekken zo snel zichtbaar en hoorbaar wordt. Wanneer we durven toelaten in ons zingen dan gebeurt dit soms zelfs zonder te weten wat we nou eigenlijk toelaten. Als we onszelf weten te verrassen in ons zingen zitten we eigenlijk vaak goed. Want dan kunnen er gevoelens en klanken omhoogkomen vanuit een diepere laag in ons die we niet hebben bedacht vanuit ons hoofd. Uiting geven aan die laag vergroot onze aanwezigheid, verdiept onze intimiteit met onszelf en geeft ons meer energie.

Nee!
Terwijl, als we eigenlijk niet willen zijn waar we zijn en daardoor proberen iets anders te zingen dan wat we voelen, dan heeft dit een heel ander effect op ons. Het creëert spanning, of het kan maken dat we überhaupt geen contact ervaren met onze gevoelens. Onze stem klinkt onvrij, vlak, hard, of ongevoelig. We komen terecht in ons hoofd. We verzetten ons, in plaats van dat we iets toelaten. We zitten in onze sluimerende ‘nee’. En dus geven we ook geen ruimte aan dat wat er echt leeft in ons. Zoals Eckhart Tolle het zegt ‘we verzetten ons tegen het leven zelf’.

Het goede nieuws
Overigens is er niks mis met onze innerlijke ‘nee’, met de verkrampingen in ons. Ze horen er helemaal bij. Het heeft soms iets aantrekkelijks om in verzet te zitten, hoe gek dat ook klinkt. Het kan ons de ervaring van controle en een vals gevoel van veiligheid geven, omdat het iets is wat we kennen. Terwijl, als we toelaten (en dus controle loslaten!), dan opent zich soms een nieuwe ruimte. En dat is best spannend. Want wat komt er dan omhoog?

Het kunnen erkennen van je eigen ‘nee’ heeft meteen een ‘ja’ in zich, omdat als je je ‘nee’ erkent je uitkomt bij de waarheid in jou. Dat is precies waar ‘ja’ over gaat, over expressie geven aan jouw waarheid in dit moment, ongeacht waar je bent en wat je voelt. Zo zou je dus voluit ‘NEEE’ kunnen zingen als je merkt dat je in verzet bent en dat is dan weer de weg terug naar je ‘ja’. Het proces van stembevrijding gaat de hele tijd over het bewegen tussen deze beide polen: overgave en verzet. Vrijheid en controle. Liefde en angst. Ruimte en verkramping.

Hoe meer compassie we kunnen voelen voor waar we zijn, hoe meer bewegingsvrijheid we zullen ervaren tussen de beide polen. We hoeven niet een constante staat van overgave of vrijheid na te streven, dat zou ons zo weer in verzet doen belanden… Want dan wordt dat weer iets wat we proberen na te streven en dat haalt ons weer uit de waarheid van dit moment. Het gaat er juist om te voelen dat we het vermogen hebben om tussen beide polen te bewegen doordat we kunnen zijn waar we zijn. Dat alles een ingang is naar onze ‘ja’ en steeds weer de weg terug is naar onze innerlijke stroom. Dus als je jezelf betrapt op verzet, zeg dan ‘hoera!’ ik heb weer een ingang! En eenmaal zingend vanuit die ingang kun je de weg weer terugvinden naar jouw waarheid, jouw gevoelens, jouw hart en jouw pad.

Ondertussen is het nieuwe jaar alweer begonnen. We wensen je een jaar toe vol ‘hoera’ momenten. Dat je maar meer en meer mag houden van waar je bent in dit moment.

En waar je ook bent, weet je uiteraard welkom bij onze zangactiviteiten.

Warme groet,

Anna Fernhout

PS
Zin om ‘Jaaa’ en ‘Neeee’ te zingen? Aankomende zaterdag tijdens HartZing zullen we dit zingen. Het thema is dan ‘loslaten’. Ik nodig je deze avond uit om te voelen in je hart. Om te voelen in de vraag: zit ik eigenlijk op mijn pad? Wat zou ik kunnen loslaten om me nog meer te verbinden met mijn pad? En hoe klink ik daarin?