Niet zelden dacht ik dat er iets mis was…
het ene moment met de wereld,
het andere moment met mezelf.

Nu zie ik dat er niets mis was,
maar dat er iets miste.
En precies voor dat gemis
ben ik.

Eigenlijk zou er wat mij betreft een lange stilte mogen vallen na deze prachtige woorden van collega stembevrijdster Jetske Overthun. Of een lied. Iets dat recht doet aan hoe mijn hart zingt als ik deze zinnen lees.

Wat als er niets mis is?
Want eerlijk is eerlijk: ook ik zie met grote regelmaat tekorten. In mezelf, in een ander, in de wereld, in het leven…
Tekorten in mezelf, zo ontdekte ik al vallend en opstaand, laten zich niet zo gemakkelijk wegpoetsen. Tekorten in een ander.. tja, we weten allemaal dat dat zelden een bevredigend project wordt. En de tekorten die mij overspoelen wanneer ik de moed vat het wereldnieuws binnen te laten, liggen al helemaal buiten mijn invloedssfeer.

Dat alles kan me verleiden tot frustratie of hopeloosheid, en ja, dat overkomt me natuurlijk ook.
Maar wat als ik de gedachte toelaat dat er niets mis ís? Niet met mij en niet met deze wereld, maar dat ik eenvoudigweg iets mis. En wat als ik voor dat gemis zélf een antwoord in mij draag? En niet alleen ik, maar ieder van ons. Is dat niet een hoopvolle gedachte?

Zing-geving
Onlangs werd ik gevraagd een workshop Zing-geving te geven tijdens een symposium over mentale gezondheid & zingeving. Het was een prachtige plek om mensen te laten ervaren hoe stembevrijding in korte tijd een diepe, betekenisvolle laag kan raken.

Ik nodigde de groep uit om zingend te weeklagen over een gemis in hun leven. De meesten van ons zijn vertrouwd met het uitspreken van ongenoegen en gemis, maar het verschil met daar klank aan geven is groot. Waar we sprekend soms hopen van het ongemak verlost te worden, geven we zingend juist ruimte aan de diepte ervan.

Dat kan in eerste instantie spannend zijn, zelfs wat beangstigend, zeker als we nog niet zo gewend zijn om die laag in onszelf te betreden. Tegelijkertijd is zingen daarin een bijzonder krachtig instrument: het helpt ons om dieper te voelen, en juist door het stem te geven, ook om er niet in te verdwijnen.

Ruimte voor jouw antwoord
Een antwoord is iets anders dan een oplossing. Ons hoofd is er vaak snel bij om oplossingen te zoeken voor gemis en ongemak. Maar juist waar dat gemis niet opgelost hoeft te worden, maar gevoeld en bezongen mag worden, ontstaat er ruimte voor een antwoord dat van dieper komt. Uit een bron die wijzer is en vaak vele malen creatiever: ons hart bijvoorbeeld.

Na het zingen nodigde ik de deelnemers uit om te schrijven. Ik gaf ze alleen een titel: ‘het lied van mijn hart’.
Toen enkelen hun woorden deelden, werden we stil. Ontroerd. Door de eenvoud, de schoonheid en de waarheid die in ieder van hen zichtbaar werd.

Jij bent het antwoord
Ja, er is gemis in deze wereld. Veel gemis.
En ja, er is óók een bron van overvloed en schoonheid in ieder van ons. Een bron die daarop een liefdevol antwoord wil zijn.

Zingend openen we die poort. Dat is geen theorie of loze belofte, maar iets wat steeds opnieuw zichtbaar, hoorbaar en voelbaar wordt in de workshops, trainingen, zangcirkels en ceremonies die we geven.

En daarom blijven we je uitnodigen. Niet alleen omdat het zing-gevend is, maar vooral ook omdat het vreugde brengt. Verbindt. En vervult.

Want…

jij bent het antwoord.
Altijd. Eerst jij.
Met je hart, en in je hart.
Gesteund door hoofd en buik.

En dan… wij samen.
Veelstemmig. Verbonden. Levend.

Misschien is het uiteindelijk eenvoudig—zoals zoveel in dit universum:
het is muziek.

Vind het lied in je hart.
En zing het.

Met een hoopvolle en verheugde groet,

Erica Nap