Column door Sarah Jens

Zo vaak vertel ik het aan deelnemers in een workshop of aan studenten in onze opleiding: in de eenvoud van één toon is de kans op contact groter dan in de veelheid aan variatie van tonen. En toch blijft het ook voor mij steeds weer zaak om in eenvoud te blijven werken.
Als je nieuw bent op het pad van stembevrijding dan kan het echt wennen zijn dat je om te beginnen aan één toon genoeg hebt. Variatie, een patroon van tonen lijkt aanvankelijk veel meer houvast te geven. Als ik dan iemand op weg help in het geven van geluid in één lange toon, dan wordt daarin bij verrassing ineens ruimte ervaren.

Wij leven natuurlijk in een enorm drukke wereld. Daarom alleen al is het heerlijk om in zingen eenvoud op te zoeken. We leven in een wereld van veelheid, drukte, prestatie, waarin multitasking de normaalste zaak is.
Mijn verlangen naar eenvoud en lege ruimte groeit naarmate ik die veelheid voor me zie. Ik oefen in het leren zijn met leegte. Leegte in mij en leegte om mij heen. En ik zeg met nadruk, ik oefen. Want ik vind het echt niet zo makkelijk om stil te vallen.

Afgelopen week trof het volgende moment me:
In de serie De Klank van Rouw en Liefde die ik een paar keer per jaar geef, is een van de programmaonderdelen dat er voor elke deelnemer wordt gezongen door de groep.
Een van de deelnemers die ongeveer al onze programma’s al eens of meerdere keren heeft gevolgd, was aan de beurt om toegezongen te worden.
We zingen dan improviserend, eenvoudig in klanken. Soms zingen we iemands naam. Soms een paar woorden, een zinnetje. Dan weer klanken.
Het is een liefdevol gebeuren. Het raakt vaak een diepere laag doordat er iets ontvangen kan worden, zonder dat je zelf iets hebt hoeven geven.
Aan het einde zijn we even stil en laten we degene die heeft ontvangen weer ‘ontwaken’.

Meestal komt er een tekst als: wat was dit heerlijk. Ik was even in de hemel. Vaak smelt er iets vanbinnen en vloeien er tranen.
En nu kwam een beetje voorzichtig een reactie die ik nog niet eerder had gehoord:
De klanken waren fijn. Mijn naam horen zingen was fijn. Maar elk ander woord of zinnetje daar ging ik van dicht. Het leidde me af. Ik raakte uit contact.

De waarachtigheid van haar reactie raakte me. Zo nauw komt het dus. Zo gevoelig zijn we als mens voor waarheid, echtheid en eenvoud.
Ik voelde mij vanbinnen ontspannen. Misschien had ik haar meer willen geven dan nodig. Het was leerzaam voor me om opnieuw herinnerd te worden aan de kracht van eenvoud. Eén klank, één woord, voor sommige mensen wel een zinnetje, omdat daarin ook een kracht kan schuilen, maar weten dat wat we te geven hebben echt genoeg is. En sterker nog, die eenvoud brengt ons ook dieper in contact met vertrouwen, met overgave, met de ruimte die in ons is en van waaruit onze vreugde tevoorschijn kan komen.

Verlang je ook naar meer eenvoud, waarachtigheid, vrijheid, ruimte? In je leven, in je muziek, in jezelf? Weet je dan heel welkom in onze programma’s. Zo geef ik samen met Jan Kortie op Goede Vrijdag een middag waarin ervaringen van rouw en verlies centraal staan en we zingend op zoek gaan naar troost en nieuwe ruimte.

Ook mijn serie over rouw start weer in mei. En in tal van andere bevrijdende en vreugdevolle activiteiten heten we je heel graag welkom!

Warme groet!

Sarah Jens

PS Ben je geïnteresseerd in onze 2-jarige opleiding? Op woensdag 6 mei geven we ’s avonds een oriëntatiebijeenkomst in Amsterdam. Weet je welkom!