Jeetje, wat lijkt iedereen veel te voelen.
En ik? Ik heb nog niet eens gehuild.
Veel deelnemers lijken te huilen.
Of heel blij te zijn. Of bevrijd.
Doe ik het wel goed?

Toen ik ruim 10 jaar geleden begon met stembevrijding had ik bovenstaande gedachten regelmatig. Ik keek en zag dan veel gebeuren bij andere deelnemers. Ik vergeleek mezelf met hen en ik kwam er dan zelf niet goed vanaf. Ik kon best wel zingen. Ik ervoer geen blokkade op m’n stem en ik kon m’n strot best wel openzetten. Maar ik voelde er niet altijd zoveel bij. Voor sommige anderen leek dat juist wel zo te zijn. Die hadden dan allerlei diepe, persoonlijke, soms zelfs spirituele en bevrijdende ervaringen tijdens het zingen. Twijfel klopte op de deur. Waar zat dan mijn bevrijding?

Tijdens de opleiding tot stembevrijder zei ik als student geregeld ‘Ik voel niet zoveel’.
Mensen zeiden dan vaak tegen mij ‘Ah jawel joh. Je voelt wel degelijk veel!’
Dat was goed en lief bedoeld. Maar ik werd pas echt geholpen toen iemand antwoordde ‘Inderdaad, je lijkt niet zoveel te voelen’.
Opluchting. Want mijn ervaring werd erkend.
Vervolgens vroeg die persoon ‘Hoe voelt dat? Niet voelen?’
‘Hoe niet-voelen voeeelllt?’
‘Ja’
‘Uh. Het voelt dof. Een beetje leeg. Afstandelijk’.
‘Aha. En hoe is dat om te voelen?’
‘Niet fijn’.
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik me niet verbonden voel en ik wil me graag verbonden voelen. Het is bijna alsof ik dan buiten het leven sta. Alsof ik het leven doe, in plaats van dat ik echt IN het leven ben’.

Terwijl ik deze woorden uitsprak voelde ik opeens verdriet opkomen. Het kwam er niet uit als een golf van tranen of een explosie van emotie, maar als iets wat diep vanbinnen opwelde in me. Zacht. Kwetsbaar. Het voelen van mijn niet-voelen leek een opening te zijn naar allerlei gevoelens die daarachter schuilgingen. Het was voor mij een enorme eye-opener.

De afgelopen 10 jaar is niet-voelen mijn meest gebruikte ingang geweest naar bevrijding. Dan zat ik weer in een retraite of een opleiding en dan voelde ik me soms opeens buiten de groep vallen. Dan projecteerde ik op anderen ‘jullie voelen van alles en ik niet’. Keer op keer moest ik dan buigen voor het gegeven dat ik niet veel voelde. En dan zei ik opnieuw, aarzelend: ‘Ik voel me erbuiten vallen.. Jullie lijken van alles te voelen, maar ik voel niks!’

Vervolgens begon ik dan steeds vaker te huilen. Er ging van alles stromen. Meer en meer begon ik de muren te doorvoelen van mijn eigen afstandelijkheid. En achter die muren zat een grote kwetsbaarheid, diepe onveiligheid en een enorm grote gevoeligheid. Hoe meer ik ontdekte over de geslotenheid van m’n hart, hoe gevoeliger ik werd en hoe meer mijn hart zich opende.

Regelmatig zegt een deelnemer tijdens een workshop ‘ik voel niet zoveel’ en eigenlijk heb ik dan moeite om mijn enthousiasme te onderdrukken. Mijn nieuwsgierigheid schiet dan omhoog. Vaak denkt een deelnemer dan dat hij het niet goed doet. Terwijl, er is dan niks wat misgaat. We zeggen in dit werk geregeld ‘alles, echt alles kan je zingen’. Dat betekent dus dat je geslotenheid, niet-voelen, vlakheid, mistigheid en afgesplitstheid van je gevoelens allemaal kunt zingen.
Want precies die ervaring is dan je ingang.
Precies daar heb je te moeten zijn.
Precies in het uiten van dat gevoel ligt de bevrijding.

Op 17 oktober geef ik weer de middag stembevrijding ‘Vrijuit Zingen’ en in de avond de zangcirkel HartZing in Amsterdam. Weet je daar welkom met al je gevoelens en niet-gevoelens. Hieronder vind je ook de andere activiteiten van mijn collega’s!

Groet,

Anna Fernhout