Hoe het begon
‘Hij zou een goede leraar voor je kunnen zijn’, zei een cursist tegen mij. Dat was even slikken. Ik vond mijzelf al een hele pief in mijn vakgebied. Ik gaf immers al twee jaar (poeh poeh) zangworkshops! ‘Heb ik een leraar nodig dan?’ knorde een eigenzinnig stemmetje in mij. Maar gelukkig… ik schreef zijn naam op: Jan Kortie. Voor je weet maar nooit.

Hoe het verder ging
‘Wat wil je leren?’ vraagt Jan mij nadat ik vol bewondering zijn prachtige praktijkruimte in Amsterdam in me heb opgenomen.
‘Ik wil leren de liefde van God te zingen’, flap ik er in één keer uit.
Direct stijgt het schaamrood me naar de kaken. Wat een hoogmoed! Wat een pathetische belangrijkheid! Tot mijn verbazing schrijft Jan mijn verlangen zonder blikken of blozen op een kaartje: ‘Erica Nap – liefde van God zingen.’
Het kaartje gaat in een bakje en ik mag gaan staan. Jan gaat zitten achter zijn blauwe piano. Ik heb geen idee waar te beginnen! Jan nodigt me uit eerst maar wat te zuchten, wat te schudden en zo langzaam mijn zuchten over te laten gaan in klank. Ik probeer eens wat. Een beetje schuchter kom ik op gang.

De ‘aan’ knop gevonden
Als Jan er een streepje bij doet op zijn piano, gaat de doos van Pandora open. Ik neem nog eens een flinke hap adem en daar ga ik: ‘Ooooooooohhhhhhh’ en ‘Ooeoeoeo’ en ‘Aaahhhh’ zing ik en ik voel zo veel ruimte en vrijheid. De klanken blijven maar komen. Jan nodigt me met zijn piano uit er nóg een schepje bovenop te doen en ik barst bijna uit elkaar van de volle, vreugdevolle muziek die uit mij stroomt.
Als het lied gestopt is, stromen de tranen over mijn wangen. Jan kijkt me met een prettig soort genoegen aan. Zo’n soort trots die ik nu ook wel ken en die zoveel zegt als: ‘Kijk, dat had je niet gedacht hè, dat dat ook nog allemaal in jou zat?’

Twintig jaar later
Twintig jaar leerlingschap, minstens twintig goddelijke sessie bij de blauwe piano en twintig jaar zelf werken als stembevrijder verder, is mijn verlangen ongewijzigd; ik wil nog steeds leren de liefde van God te zingen. Dat betekent voor mij: de liefde, de vreugde en de schoonheid tot expressie brengen die overvloedig stroomt vanuit dat stille midden waaraan ik het liefst altijd trouw zou zijn. Dat midden dat zich op wonderbare wijze opent en laat kennen in ons zingen, al wil het soms (of vaak), ook eerst door pijnlijkheid en weerstand heen. Dat midden dat ons zo vaak verwonderd en in vervoering achter kan laten omdat het ons in ons zingen laat voelen wat er allemaal aan ruimte, kracht, schoonheid, vreugde en muziek mogelijk is. Dat midden dat het vermogen heeft de mist te verdrijven, telkens weer en steeds meer. In deze mistige wereld is zingen een baken van hoop voor mij, ik hoop en vermoed ook voor jou, en voor velen met ons. Wat mij betreft zou zingen een hoofdvak mogen zijn binnen elke school of op elke universiteit. De dagstart binnen elk bedrijf en het slotakkoord van elk kamerdebat.

Hoopvol zingen
Helaas, zover is het nog niet ( en laten we vooral hoopvol blijven dat het ooit zover zal kunnen komen), al word ik heel blij van de groeiende belangstelling voor het vak en de kracht van stembevrijding op steeds meer plekken. Hieronder vind je het rijke aanbod aan workshops, zangcirkels en ceremonies van onze collega’s binnen het centrum voor stembevrijding maar we zijn ondertussen met velen door het hele land. We nodigen je van harte uit om je te laten raken, te openen en jezelf te verbazen over de vrijheid, de vreugde en de schoonheid van jouw eigen goddelijke midden. Dat we samen mogen leren aan haar muziek steeds trouwer te blijven.

Met een hoopvolle groet,

Erica