Laten we daarvan de alomvattende tederheid voelen.
Houd vast aan niets.
Kom met volkomen lege handen tot jezelf.

Rumi

Terwijl ik dit gedicht overtyp om het bovenaan deze column te zetten, dringen de woorden dieper in me door dan toen ik ‘bedacht’ dat dit hier goed zou passen. Vooral die alomvattende tederheid treft me; het brengt me bij mijn hart dat voelt wat waar is in me.

Ik neem je graag mee in een kleine terugblik op de afgelopen periode, die geleid heeft tot dit moment, tot deze extra Nieuwsbrief. Fijn dat ik de ruimte krijg voor een persoonlijk woordje aan jou als lezer.
Ik ga met pensioen; ik sluit mijn Bredase praktijk voor stembevrijding en schrijven. En ik neem dan ook afscheid van mijn dierbare collega’s van het Centrum voor Stembevrijding. En daarmee van alle klanten daarvan; al die mensen die ik de afgelopen pakweg zestien jaar heb ontmoet en met wie ik heb mogen werken in dagworkshops en cursussen zoals Michelangelo, Goud, het Introductiejaar en natuurlijk de Zang- en Stilteretraites in Baarlo.

Zee van liefde
Los van het feit dat ik daadwerkelijk pensioengerechtigd ben, komt mijn besluit vooral voort uit het proces van ziekte en herstel dat ik het afgelopen anderhalf jaar heb doorgemaakt. Ik werd als het ware gedwongen om ‘aan alle verhalen over wie ik was en ben, voorbij te gaan en te komen tot wat waar is in mij’. Mijn werk kon ik een tijdlang niet of maar heel mondjesmaat doen en ik was meer dan ooit afhankelijk van de hulp en steun van anderen. Daarvan ontving ik meer dan genoeg, wat een zee aan liefde voelbaar maakte. Mijn hart stroomde over van dankbaarheid. Ik registreerde elk gebaar, voelde ieder lied dat voor en met mij werd gezongen.

Ik hoor het vaker, hoorde het ook van lotgenoten; bij ernstige ziekte ontstaat er een gevoeligheid voor wat ons omringt aan schoonheid en liefde, alsof het hart zich daaraan mag laven in een zware tijd. Misschien meer nog, alsof het échte leven zich opdringt, dwars door de dreigende dood heen. Zo heb ik bijvoorbeeld de kracht van de natuur nooit eerder zo sterk ervaren als toen; elk blaadje zag ik bij wijze van spreken groeien.
Aan het sterfbed van mijn moeder, enkele maanden geleden, had ik een soortgelijke gewaarwording: een diepe eenvoud, er is alleen maar dít, een lichaam dat het leven voluit heeft geleefd en dat aan het eind stil wordt en sterft. Het leek een heel dun lijntje waarover zij uit de tijd viel.Ik ervaarde een alomvattende tederheid toen zij zich overgaf en het leven losliet.

Ergens in de weken daarna viel in mij het besluit om met pensioen te gaan. Nog niet zo gearticuleerd, maar meer als een gevoel dat er iets ‘klaar’ was. Een verlangen naar eenvoud, rust, minder ruis. Het gevoel werd steeds helderder en dus was het besluit uiteindelijk niet zo moeilijk.

Pensioen, wat is dat eigenlijk?
Maar ja, hoe dan, wat dan? Hoe werkt dat als je een eigen praktijk hebt, geen ‘baan’ met een werkgever, maar eerder iets ‘bent’ – althans, uhm, bén ik stembevrijder, ben ik schrijver? Val ik daarmee samen?
Het antwoord daarop is nee, natuurlijk niet.
Ik ben een mens die werkt als stembevrijder en schrijver. Dus de vraag is vooral of de professional in mij met pensioen kan gaan.
Ik kwam erop uit dat de vorm van een eigen praktijk me niet meer past. Het is een gestolde vorm geworden, met een website, een aanbod, klanten, facturen. Precies dát wil ik niet meer, want het zet me vast en mijn energie gaat er niet meer van stromen – en juist energie blijft een punt van aandacht.
Intussen gaat mijn talent natuurlijk niet met pensioen. Ik blijf mijn licht verspreiden en hoop dat nog heel lang te doen, in elke vorm die zich aandient waar ik een Ja bij voel. Dat zal ongetwijfeld vaak zingend en schrijvend zijn. Zeker weten doe ik het niet. De toekomst ligt open, ik stap met al mijn vragen het labyrint in, benieuwd naar mogelijke antwoorden. Ik ben benieuwd wat ik ‘wil worden’…

Graag bedank ik hierbij alle collega’s van het Centrum voor Stembevrijding voor de inspiratie die we al die jaren hebben gedeeld. Er is zo ontzettend veel liefde voelbaar voor dit prachtige werk en voor elkaar!

Jou, lezer, bedank ik van harte voor het vertrouwen dat ik al die jaren heb ontvangen. Ik koester de herinneringen aan jouw stem, die ik tot mijn grote vreugde in alle toonaarden heb mogen horen. Wat een genade!

Dat alles moet natuurlijk gevierd worden, dus lees vooral hieronder verder.

Vrede en goeds voor eenieder,

Marjo