‘Welk probleem lost Stembevrijding eigenlijk op?’ Vroeg iemand laatst aan mij. En ik antwoorde gelijk: Elk probleem! En daar lachten we samen hartelijk om. Ja ja ja erg leuk. Maar een kort ogenblik later wist ik ineens vrij zeker dat in mijn antwoord naast leuke gekkigheid ook een kern van waarheid zat.

Het is natuurlijk ook een beetje een spel van woorden want, wat is eigenlijk een probleem en wat is oplossen? Daar kunnen jij en ik heel andere ideeën over hebben. Maar de stelling: Stembevrijding lost elk probleem op, vind ik wel wat hebben. Het klinkt bijna als een wasmiddel reclame maar dat is zeker niet de bedoeling. Er wordt niets weggepoetst of mooier gemaakt bij stembevrijding. Juist niet. We duiken erin, verbinden ons ermee en laten toe wat het met ons doet.

Als ik naar mijn stembevrijders werk kijk dan ontmoet ik daar soms mensen met een probleem waar ze graag vanaf willen. En als we daar dan eens goed naar kijken blijkt dat het probleem meestal gaat over een ervaring in het verleden waar ze nog mee worstelen of een mogelijk toekomstige ervaring waar ze op z’n minst tegenop zien. In mijn ogen gaat het dan niet over een probleem maar over ‘worstelen’, ‘tegenop zien’ en ‘vanaf willen’.

In de kern gaat een probleem meestal over niet kunnen, willen of durven voelen wat we ervaren. Er is verdriet, er is angst, schaamte, woede, liefde, leegte of wat dan ook. Het dient zich aan en wil alleen maar door je heen stromen. Het wil alleen maar helemaal ervaren worden en expressie krijgen. Meer niet. Maar dat is lang niet altijd makkelijk.

Onze ervaring kan ontzettend overweldigend zijn, het kan ons de adem benemen of naar de keel vliegen. We kunnen het idee hebben dat we het niet kunnen dragen, dat het gek of stom of onzinnig is, en zelfs dat we het niet overleven als we het helemaal toelaten.

Die angst en onzekerheid zorgt er vaak voor dat we ons ervoor afsluiten, we duwen de ervaring weg, we onderdrukken, verstoppen of ontkennen het. We houden ons groot. Niemand ziet mijn tranen, niemand ziet mijn angst. Er is niks aan de hand. Hoe gaat het met je? Ja … Goed. Wie kent het niet?

We doen het allemaal. Het hoort bij menszijn. Het is ook niet erg en het hoeft ook niet weg. Bij stembevrijding zeggen we niet voor niets altijd: Alles doet ertoe. Het gaat erom je te verbinden met je ervaring in het moment. Wat het ook is. En ‘worstelen’, ‘tegenop zien’ en ‘vanaf willen’ zijn vaak geweldige startpunten om met je lied van het moment te beginnen. Hoe klinkt jouw worstelen?

Toen ik zelf ooit weer eens vastzat in het idee dat ik een probleem had en ik iets moest doen om het op te lossen, zei iemand de wijze woorden: ‘Het gaat niet om wat je moet doen, maar om wat het met je doet.’  En dat is me altijd bijgebleven. De vraag: ‘Wat doet het met me?’ brengt me meteen bij mijn ervaring, bij mijn gevoel.

En dat is waar stembevrijding voor mij over gaat. Het is geen techniek om beter, zuiverder of gelukkiger te worden. Het is niet een methode om iets te bewerkstelligen of ergens vanaf te komen. Het gaat om jouw unieke ervaring in het moment en daar dan geluid aan geven. Het is puur en eerlijk aanwezig zijn bij jezelf. Bij je eigenheid, je eigen stem, je eigen geluid.

En het wonder van aankomen bij jezelf en je eigen stem is dat het je een ervaring van ruimte en vrijheid kan geven. Een ervaring van vrijuit stromen, van moeiteloos klinken, van opgaan in iets groters. Je kunt je als het ware even mee laten voeren door alles wat in jou opkomt en je verwonderen over wat daarin zichtbaar en hoorbaar wordt.

Stembevrijding kan niet elk probleem voor je oplossen maar het kan je wel helpen om zelf even op te lossen en in een ervaring te komen waar problemen en oplossingen er helemaal niet meer toe doen. En dat is een heerlijke en zeer aanbevelenswaardig ervaring.

Groet,

Ton van Wolde