De hoogmoed ken ik ook. Beschamend goed ken ik de hoogmoed. Met uitbundig enthousiasme laad ik regelmatig grote hoeveelheden hooi op mijn vork, ben ik trots op al mijn prestaties en ben ik ervan overtuigd dat toch menigeen veel van mij zou kunnen leren. “Goh Erica, hoe doe jij dat nou toch allemaal?”

En dan, als het allemaal even niet meer lukt, de ballen eerst nog één voor één maar al snel met grote bakken uit de lucht vallen, ik mijn ‘naam’ even niet hoog kan houden en ook mijn kinderen mijn glimlach niet meer geloven, is daar als eerste… de schaamte. Niet een beetje, maar veel. Ergens deep down blijk ik mij ineens te schamen voor zo’n beetje álles. Voor alles wat ik niet ben en niet kan en niet weet. Voor alle uiterlijke en innerlijk plaatjes waar ik niet aan voldoe.

Als ik een deelnemer in mijn groep zou zijn zou ik mij vragen… waar voel je die schaamte? Waar zit dat in je lijf? Leg daar je handen eens op? Hoe is dat? Kun je dat gevoel verwelkomen? Gewoon nu even. Zonder er een verhaal of iets van te maken. Gewoon maar puur zoals het voelt.

Ik zou je vragen daar naartoe te ademen. Het lucht en ruimte te geven. Bestaansrecht. Ik zou je vragen nieuwsgierig te zijn naar de muziek die onder je handen leeft. Ik zou je vragen niets in te vullen maar in te ademen. En dan uit met een zucht. En dan met een zucht met een beetje geluid. En langzaam naar een beetje meer geluid. Of een beetje veel.

Je zou je misschien schamen, voor wat er dan komt. Omdat je het lelijk vindt. Of te veel. Of te weinig. Of je zou bang worden voor wat je allemaal gaat voelen. Waarschijnlijk zou ik dan een grapje maken… dat je gelijk hebt of zo. Dat het ook echt héél lelijk is wat je doet. En dat voelen ook echt het allerbelabberdste is wat je kunt doen. Maar dat ik je toch aanraad het gewoon eens te proberen. Gewoon omdat het zo lekker is. En we zouden samen lachen, en je zou doorgaan.

Voor je het wist zou je zingen, ook al dacht je even tevoren nog dat je dat niet kon. Maar je zou zingen. Van de schaamte, en de pijn daaronder en… als je een beetje op mij lijkt… zou daaronder vandaan zomaar ineens een reservoir aan frustratie en boosheid kunnen openspringen. Je zou voelen hoe ontzettend genoeg je hebt van alle plaatjes waar je aan probeert te voldoen. Alles wat er móet. En dat al van zo jongs af aan! Misschien zou je het vuur voelen opvlammen en zou je de klank van jouw boosheid ontdekken en de levenskracht die daarin schuilgaat. Ik zou je vragen om iets te zingen als: “Dit ben ik” of “Laat me vrij” of misschien gewoon alleen maar “Nee!” en ik zou nog wat harder spelen op mijn gitaar en je zou misschien wel even helemaal losgaan en we zouden samen genieten van de kracht van jouw “Nee” en de stem van jouw authentieke zelf die daaronder hoorbaar wordt.

En dan zou je je ogen opendoen en de ontroering zien in de ogen van je groepsgenoten. Je zou misschien zeggen: “Was ik dat?” En wij zouden zeggen; “Ja, dat was jij, met alles wat je bent. Dankjewel voor jouw stem. Dankjewel voor jouw schaamte. Dankjewel voor jouw vuur. Dankjewel dat we je mochten horen. In vol ornaat.”

Zo zou het gaan, als ik deelnemer was in mijn groep. Want zo verging het mij deze week toen ik een getuige vond die wilde luisteren naar de stem van mijn schaamte. Toen ik mij herinnerde er muziek van te maken en daarin ontvangen werd. En daarom hou ik er zo van. Van dit vak. Van de mens die hoorbaar, zichtbaar, voelbaar, aanraakbaar, liefbaar wordt, vanachter de lagen van schaamte of hoogmoed. Van de mens die leert zingen van alles wat er in hem leeft. Laten we zingen! Zodat we niet zullen vergaan van hoogmoed of sterven van schaamte. Laten we zingen. Zingen transformeert lijden tot leven.

En daarom nodig ik je uit. Nodigen wij je uit. Telkens opnieuw. Om muziek te maken van álles wat er is. Zie hier ons aanbod voor de komende tijd. Weet je welkom!

Warme groet,

Erica Nap