Column door…
onze nieuwe collega!
Kes Blans

Met veel plezier laten we je weten dat we een nieuwe collega stembevrijder welkom heten in ons midden: Kes Blans.

Welkom Kes!

 ‘IEDEREEN IS ONZEKER”. Deze graffiti zie je op verschillende plekken in heel Amsterdam. Ik word altijd een beetje blij als ik die tekst weer ergens zie staan. Naast dat ik de schrijfstijl en de lay-out prettig vind, vind ik vooral de tekst erg geruststellend. Een kleine herinnering dat twijfelen mag, dat het even niet weten mag, dat onzekerheid mag.

Niet iedereen is even blij met deze tekst. Veelal worden ze na een tijdje veranderd. Bijvoorbeeld IEDEREEN IS ONZEKER Liefde, of IEDEREEN IS ONZEKER NEE. Blijkbaar maakt deze uitspraak, die mij juist zo rustig maakt, anderen onrustig, zo onrustig dat ze met een stift of verf terugkomen en het gaan doorstrepen en veranderen. Ligt er dan zo’n taboe op je af en toe onzeker voelen of onzeker zijn, dat het doorgestreept moet worden?

Onze maatschappij, en zeker de Nederlandse maatschappij vraagt om zekerheid. En ik heb geleerd dat, als je het even niet weet, dat je dan maar moet doen alsof je het weet, dat je je erdoorheen bluft. Ik ben daar niet goed in. Ik heb vaak in mijn leven gehoord dat ik ‘niet zo onzeker moest zijn’ wanneer ik mezelf in twijfel trok, of het even niet met keiharde zekerheid kon/wilde zeggen. Vaak werd ik verdrietig wanneer mensen me onzeker noemde, de please-vind-mij-aardig-kant in mij wilde voldoen aan wat men van me wilde.

Maar ik kom er steeds meer achter dat ik eigenlijk tegen het bluffen ben, tegen het zeker weten. Ik ben voor onzekerheid! Onzekerheid helpt ons dingen af te vragen, helpt ons gevoelig te worden voor de ander, helpt ons te groeien, helpt ons open te staan voor een ander. Ik zeg niet; luister naar het stemmetje dat roept: je bent lelijk, je bent slecht, je bent niet goed genoeg. Dat is de donkere kant van onzekerheid. Maar het soms niet weten, en dat accepteren en zelfs delen kan heel helend/prettig/ontwapenend zijn.

Een aantal weken geleden kwamen we met een aantal stembevrijders en vrijwilligers samen, we deelden allemaal een ‘kneusmoment’; een moment in ons werk waar we door de grond gingen, het even niet meer wisten, waar we dichtsloegen. Het delen van die momenten was zo helend. Het verbindt, ik voel me op zo’n moment even niet alleen. Ik ben nieuw binnen het centrum. Ik ben gevraagd om workshops te komen geven. Het is voor mij, als nieuwkomer, extra fijn om te horen dat mensen, die al jaren bij het centrum werken en hun eigen praktijk hebben, zich ook nog af en toe een kneus voelen.

Voor mij werkt bluffen en het wegstoppen van onzekerheid niet. Aan de andere kant er helemaal in gaan hangen en erdoor verlamd raken is ook niet ideaal. Wat voor mij wel werkt is om met liefde en mildheid naar m’n onzekerheid te kijken en het soms te delen. Dat creëert een nieuwe ruimte van waaruit ik weer verder kan.

Waarom heb ik het nou over onzekerheid? Eigenlijk heel simpel. Ik ben een nieuwe stembevrijder bij het centrum en ik ga in mei en juni een programma geven, genaamd ‘Zing het eruit!’. Zeven avonden waarin ik samen met de deelnemers op zoek wil gaan naar wat er in ons leeft, en daar flink klank aan geven. Een nieuw programma op een nieuwe plek, tja dat is wel redelijk spannend. Denk ik dat ik het kan, ja. Maakt dat mij soms ook onzeker? (Toch een beetje eng om toe te geven, maar met liefde en mildheid deel ik u); Ja, dat maakt mij onzeker, maar ja, IEDEREEN IS ONZEKER! Geruststellend hè?

Groet,

Kes Blans

PS In onze vorige nieuwsbrief stond de prachtige quote ‘Als tranen mogen stromen ontstaat een zee van liefde’, deze quote is van Wilma Koolstra (niet Kooistra).