Voor mij is stembevrijding het uiten van wat er diep in je leeft met geluid, zang en muziek. Mooie dingen, maar ook pijn en verdriet. Trauma, groot en klein, wil geuit en gedeeld worden.

Lang heb ik gedacht dat ik, als extrovert persoon, alles uitte en besprak. Ik praat makkelijk over de kanker die ik heb gehad en de intense rugpijn die daarop volgde. Door stembevrijding ben ik erachter gekomen dat praten niet hetzelfde is als uiten. Door mijn trauma’s te uiten door middel van zingen, is de pijn verdwenen. Mijn rug zal altijd een plek zijn waarmee mijn lijf aangeeft of ik over mijn grenzen ga, lichamelijk en geestelijk. Dan is het zaak om te luisteren en uiting te geven door zang. Dat kan pijnlijk zijn, verdrietig, maar tegelijkertijd ook mooi en licht. Zelfs in het uiten en delen van verdriet zit vreugde, want je maakt echt contact met iemand. Je deelt rauwe, echte emotie, en dat is altijd mooi en waardevol.

Ik zou eigenlijk iedereen, stiekem zelfs de hele wereld, graag willen uitnodigen om ook te delen, te zingen, te klagen, te zuchten, te jubelen, te laten zijn wat er op dat moment is, schaamteloos en groots. En ook groots kan voor iedereen anders zijn; voor de een is dat zuchten, voor de ander schreeuwen van geluk. Alles mag er zijn, elke angst, elke pijn, elk trauma, elk geluk.

Kes geeft de avondserie ‘Zing het eruit!‘.
Je kunt Kes bereiken op: [email protected]